Ήδη από τους
προϊστορικούς χρόνους στην περιοχή Δράμας
φαίνεται πως κατοικήθηκε ο οικισμός Αρκαδικού.
Προς το τέλος των κλασικών ή στις αρχές της
ελληνιστικών χρόνων (τέλη 4ου ή αρχές 3ου π.Χ.
αι.) στη θέση της Δράμας δημιουργήθηκε πολίχνη,
οι κάτοικοι της οποίας καλλιεργούσαν την άμπελο
και λάτρευαν τον θεό Διόνυσο σε ιδιαίτερο ιερό.
Η πολίχνη παρέμεινε δραστήρια και κατά τους
ρωμαϊκούς και τους βυζαντινούς χρόνους.
Κατελήφθη από τους Οθωμανούς το 1371 (ή το 1383)
και περιήλθε στους Βουλγάρους κατά τον Α΄
Βαλκανικό Πόλεμο (Οκτώβριος 1912).
Απελευθερώθηκε την 1 Ιουλίου του 1913, στη
διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Κατά τον Α’
Παγκόσμιο Πόλεμο (το 1916) καταλήφθηκε ξανά από
τους Βουλγάρους, οι οποίοι απεχώρησαν το 1918 με
την λήξη του πολέμου.
Με την είσοδο των
Γερμανών στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1941
γερμανικά και βουλγαρικά στρατεύματα κατέλαβαν
την Ανατολική Μακεδονία. Οι Βούλγαροι ξεκίνησαν
τότε συστηματική επιχείρηση εκβουλγαρισμού του
πληθυσμού της Δράμας και της περιοχής της, η
οποία όμως συνάντησε τη σθεναρή αντίδραση των
κατοίκων της. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1941, με
αφορμή επιθέσεις ανταρτών εναντίον Βουλγάρων σε
χωριά της Δράμας, οι βουλγαρικές δυνάμεις
κατοχής εφάρμοσαν σκληρά αντίποινα στη Δράμα, το
Δοξάτο και τα χωριά Χωριστή, Κύργια, Κουδούνια,
Προσοτσάνη και αλλού. Οι Βούλγαροι εγκατέλειψαν
τη Δράμα τον Οκτώβριο του 1944.
Αξιοθέατα